باید فراموشت کنم

چندیست تمرین می کنم

من می توانم ! می شود !

آرام تلقین می کنم

حالم ، نه ، اصلا خوب نیست ....

تا بعد، بهتر می شود ....

فکری برای این دلِ آرام غمگین می کنم

من می پذیرم رفته ای

و بر نمی گردی همین !

خود را برای درک این ، صد بار تحسین می کنم

کم کم ز یادم می روی

این روزگار و رسم اوست !

این جمله را با تلخی اش ، صد بار تضمین میکنم

                  ستایش کردم ، گفتند خرافات است

                             عاشق شدم ، گفتند دروغ است

                                       گریستم ، گفتند بهانه است

                                                   خندیدم ، گفتند دیوانه است

دنیا را نگه دارید ، می خواهم پیاده شوم !

« دکتر علی شریعتی »

عشق در دریا غرق شدن است

و دوست داشتن در دریا شنا کردن

  چو کس با زبان دلم آشنا نیست

                                                 چه بهتر که از شکوه خاموش باشم

   چو یاری مرا نیست ، بهتر

                                                  که از یاد یاران فراموش باشم

مرگ فقط برای شیطان است...

 در پی چیزی می روم که ناخواسته مرا به سوی مرگ می کشد.در

 تاریکی دامن گیر پیوند می خورم با هراسهای که از آن گریزی

 نیست.در برهوت بی خبری میهمانان فرا می رسند.اینست حکایت خون

 و خشونت تجربه نا گوار مردن و چشیدن صمع تلخ مرگ.آنان چرا

 اینجان و مقصدشان کجاست.دستی در کار است دستی ناشناس اما

 آشکار که اینجا را به آتش می کشد و برای آغاز رقص تازیانه وار

 مردگان جهان ما را به سیاهی می کشد.او هویت هر موجودی را نابود

 می کند تا خود رنده بماند.دیگر چیزی برای از بین بردن باقی نگذاسته

 چیزی که پیش از آن ندیده ام.دیگر جانداری زنده نیست...

     

                                     بی تو یک شاخه پاییزی تنها هستم

                                                                                      میزبانش همه باد

میهمانش همه خاک                 

                                   ودر اندیشه رگبار سپیدی هستم

                                                                                    که فرو می بارد به سرم

زآسمانی غمناک

                               کاش می آمدی ومی دیدی

                                                                         با طلوع تو پیام آور خوشبختی ها

 من چه آسان می شکفم   

                                               در مرداب

                                                                       کاش می آمدی ومی دیدی!!!!!

 کاش....!!!

بخوان ما را
منم پروردگارت
خالقت از ذره ای نا چیز
صدایم کن مرا
آموزگار قادر خود را
قلم را، علم را من هدیه ات کردم
بخوان ما را
منم معشوق زیبایت
منم نزدیک ترین از تو به تو
اینک صدایم کن
رها کن غیر ما را، سوی ما باز آ
منم پروردگار پاک بی همتا
منم زیبا ، که زیبا بنده ام را دوست می دارم
تو بگشا گوش دل
پروردگارت با تو می گوید
تو را در بیکران دنیای تنهایان، رهایت من نخواهم کرد
بساط روزی خود را به من بسپار
رها کن غصه ی یک لقمه نان و آب فردا را
تو راه بندگی طی کن
عزیزا،من خدایی خوب می دانم
تو دعوت کن مرا بر خود
به اشکی،یا خدایی ،میهمانم کن
که من چشمان اشک آلوده ات را دوست می دارم
طلب کن خالق خود را
بجو ما را
تو خواهی یافت
که عاشق می شوی بر ما
و عشاق میشوم بر تو
که وصل عاشق و معشوق هم
آهسته می گویم ، خدایی عالمی دارد
قسم بر عاشقان پاک با ایمان
تو را در بهترین اوقات آوردم
قسم بر عصر روشن
تکیه کن بر من
قسم بر روز ، هنگامی که عالم را بگیرد نور
قسم بر اختران روشن ، اما دور
رهایت نخواهم کرد
بخوان ما را
که می گوید که تو خواندن نمی دانی؟
تو بگشا لب
تو غیر از ما، خدای دیگری داری؟
رها کن غیر ما را
آشتی کن با خدای خود
تو غیر از ما چه می جویی؟
تو با هرکس به جز با ما ، چه می گویی؟
و تو بی من چه داری؟ هیچ !
بگو با من چه کم داری عزیزم ، هیچ !!
مگر آیا کسی هم با خدایش قهر می گردد؟
هزاران توبه ات را اگر چه بشکستی
ببینم ، من تو را از درگهم راندم؟
اگر در روزگار سختت خواندی مرا
اما به روز شادیت ، یک لحظه هم یادم نکردی
به رویت بنده ی من، هیچ آوردم؟
که می ترسادندت از من؟
رها کن آن خدای دور
آن نامهربان معبود
آن مخلوق خود را
این منم پروردگار مهربانت ، خالقت
اینک صدایم کن مرا ، با قطره اشکی
به پیش آور دو دست خالی را
با زبان بسته ات کاری ندارم
لیک غوغای دل شکسته ات را من شنیدم
غریب این زمین خاکیم
آیا عزیزم ، حاجتی داری؟
تو ای از ما
کنون برگشتی ، اما
کلام آشتی را تو نمی دانی؟
ببینم چشم های خیست آیا ، گفته ای دارند؟
بخوان ما را
برگردان قبله ات را سوی ما
اینک وضویی کن
خجالت می کشی از من
بگو ، جز من کس دیگر نمی فهمد
به نجوایی صدایم کن
بدان آغوش من باز است
برای درک آغوشم
شروع کن ، یک قدم با تو
تمام گام های مانده اش ، با من

کی گفته که اگه اخم کردی یعنی ناراحتی

کدوم آدم بی درایتی گفت بهت که اگه آرومی پس افسرده ای

کی گفت که اگه اشک می ریزی دلت پره

کدوم نفهمی گفته اگه گیج می زنی از سر درگمیه

کدوم الاغی فرموده اگر گوشه نشینی تارک دنیایی

کدوم آدم کوته فکری گفت اگه صدات گرفته سرما خوردی

کی گفته اگه داد میزنی عصبانی ای

چرا؟

مگه نمیشه با اخم دقت کرد ، دقت به زندگی که پر از آرامشه ... از اغنا بودن

زندگی ای که گاهی اشکات برای سرمستی عشقه که سرازیره نه دل گرفتگی و سر در گمی

مگه نمیشه نشست یه گوشه تا جهانی رو که مدت هاست ترک کردی دوباره فتح کنی

مگه نمیشه گرفتگی صدات از فریاد های شوقی باشه که در دیدار با بهترین ها کشیدی

!!چرا میشه

هیچ کس ویرانی ام را حس نکرد       وسعت تنهایی ام را حس نکــرد
در میــان خـنــده هـای تـــلـخ مـن       گریه ی پنهانی ام را حس نکـرد
در هجوم لحظه هــای بـی کــسی       درد بی کس ماندنم را حس نکرد
آن که بــا آواز من مانــوس بــود        لحظه ی پایانی ام را حس نکـرد 

           خیمه شب بازی دهر

                      با همه تلخی و شیرینی خود میگذرد.

عشقها میمیرند

                  رنگها، رنگ دگر میگیرند

                                     و فقط خاطــــــــــــره هاست

                                                 که چه شیرین و چه تلخ، می مانند.

منم !

زن!

عصیانگر نخستین،

لعنت شده تا گاه واپسین!

میشناسیدم

به میزان شهوت خویش

می نشانیدم

بر سکوی عشرتکده هاتان

چون صنمکی خوش تراش

که نیاز نومیدوارتان را

به سکوتی پاسخ میدهد.

منم !

زن!

و ساده بگویمتان آقایان

دلم برای هیچ کدامتان

                    تنگ نیست.

تسخیر جن کاری خطرناک میباشد .  اگر انسانی با جن ارتباط گرفت، دیگر نمی‌تواند آنرا قطع کند و یا حداقل قطع این ارتباط دارای عواقب خطرناکی است. قابل ذکر است که جن در مقابل ارتباط با انسان و خدماتی که ارائه می‌کند، چیزهایی از انسان می‌گیرد که جبران آن بسیار سخت بوده، یا غیرقابل جبران است. در صورتیکه جن از طرف انسان احساس خطر کند و یا آسیب ببیند، اقدام به تلافی خواهد کرد و به شخص مورد نظر یا بستگان نزدیک، از جمله همسر و فرزندان او آسیب می‌زند و یا آزار و اذیّت می‌رساند، پس بهتر است جن را بهانه‌ای برای تفکّر و تدبّر در عظمت خالق آن قرار دهیم. براستی که اگر انسان تمام عمر خویش را نیز صرف اندیشیدن در بزرگی و عظمت حق تعالی نماید، بسیار اندک خواهد بود.

زندگي کوتاهتر از آن است که به خصومت بگذرد و قلب ها گرامي تر از آنند

 که بشکنند. آنچه از روزگار به دست مي آيد با خنده نمي ماند و آنچه از

دست برود با گريه جبران نمي شود. فردا خورشيد طلوع خواهد

 کرد حتي اگر ما نباشيم

کاش می دانستیم زندگی کوتاست

کاش از ثانیه های زندگی لذت می بردیم

کاش قلبی رو برای شکستن انتخاب نمی کردیم

کاش همه را دوست داشتیم

کاش معنی صداقت را ما هم می فهمیدیم

کاش هیچ کودک فقیری دیگر خواب نان تازه وداغ را نمی دید

کاش دلهایمان دریایی می شد

کاش می فهمیدیم زندگی زیباست

و

لذت می بردیم تا نهایت

کاش میدانستیم که ما نمی دانیم فردا برایمان چه اتفاقی می افتد

کاش بهانه ای برای ناراحت کردن دلهای زخم خورده نبود

کاش...

کاش...

کاش...

هوا سرد نبود

ولی مترسک میلرزید

من لباسم را به او دادم

باز مترسک میلرزید

            نفت ریختم و لباسم را آتش زدم

نمی دونی چه حسی داره وقتی اولین موجود مقدس یه شهر با آدمای احساساتی باشی.

آدما نمی دونستند اگه ته ته دنیا یه شهر بسازند خیلی تنها می شن.پس شروع کردند به ساختن یه شهر کوچیک ته ته دنیا.

وقتی اولین نشونه های تنهایی رو دیدند دلشون لرزید و شروع کردند به ساختن یه سری موجود چوبی.با موجودات چوبی انس گرفتند و شدند دوستای جون جونی.از همون دوستایی که نامرد نمی شن و همیشه کنار دوستاشون می مونن.

کمکم دیگه موجودات چوبی حکم یه دوست رو نداشتند،بلکه آدما عاشق بودند و موجودات چوبی معشوق،آدما مجنون بودند و موجودات چوبی لیلی،آدما رومئو بودند و موجودات چوبی ژولیت،آدما،آدم بودند و موجودات چوبی خدا.آدما در حد پرستش موجودات چوبی رو دوست داشتند.اونقدر عاشق بودند که یادشون رفت توی این شهر سالهاست که صدای بچه ای شنیده نشده،مردی با زنش نخوابیده،نوری به خونه های تاریکشون نتابیده.آدما قلبشون برای موجودات چوبی تپید و تپید و تپید و... تا اینکه وایستاد.

آدما مردند و مردند و مردند تا اینکه نسل عاشقشون منقرض شد....

...مترسک عاشق گریه نکن.می دونم صحنه احساسی بود ولی باید قبول کنی....